Ben Manisa'da büyüdüm babam emekli olunca memleketimiz Zonguldak'a döndük. Burada hiç arkadaşım olmadığı için kendimi çok yalnız hissediyordum bir gün barınağa gittim ve Zuzu ile tanıştım. O kadar masum savunmasızdı ki bakışlarıyla beni al diyordu. İlk görüşte ısındım ve aldım. Yaklaşık 10 yıldır benimle bana can yoldaşı. Sabah stada yürüyüşe gidiyorum benimle 10 tur atıyor herkes gülüyor köpek bile spor yapıyor diyor bazen yoruluyor kestirme çimlerden geliyor =) Bazen de mağazaya giriyorum kabinlerde beni arıyor. Kızlar çığlık çığlığa =) Beni hiç bırakmıyor. Tabi ben de onu. En saf en masum sevgiyi onda hissettim. Onu severken masumca öğretmediğim halde bana patisini verip sevgi dolu bakıyor ya bu her şeye bedel. Yazın Manisa'ya gittiğimizde 3 ay olmuyoruz, onu götüremiyorum. Arabamız yok. Döndüğümüzde öyle bir ağlayıp üstüme atlıyor ki arkadaşlarım 3 ay kapında bekledi tadı tuzu yoktu diyorlar. Kim bu kadar vefakar olabilir ki? Beni terketmiyecek tek canlı. Onu çok seviyorum..
Etiketler

Yorumlar (0 yorum yapıldı)

Yorum Ekle
Hiç yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yap!